زنی که ماییم

2009-09-28T22:31:00.000-07:00

رها شدن از تمایلات نهادینه شده ای که قرن ها همراه جنس من بوده واقعا طاقت فرساست.من تصویر همون زن خانه دار رو که برای ارضای میل جنسی صاحبش هر کاری باید بکنه و از اینکه قدرت برتری برش حاکمه لذت ببره هنوز تو تک تک زن ها و دخترهای اطرافم می بینم.تمایلات مازوخیستی از اینکه یه عنصر قوی تر از خودشون بهشون حاکم باشه و فقط همین آزار دیدن می تونه بهشون احساس مفید بودن بده.احساس فعالیت.در حالی که زن در طول تاریخ از هر قشر و جنس و طبقه ای منفعل تر بوده و تمام زندگیش صرف برطرف کردن احتیاجات دیگران شده.یاد گرفته باید مهربون باشه به دیگران کمک کنه به افراد اهمیت بده جزئیات رو ببینه وبفهمه تا بتونه تو این جنگل باقی بمونه و من تعجبم از زن هاییه که این صفات رو مایه ی افتخار خودشون می دونن.تقصیر نیچه نیست که زن ستیزه.زن با انفعال هزاران ساله ش خودش رو لایق نفرت یا دست کم ترحم کرده.بد ماجرا این جاست که تصویر عقب رانده شده ای از این زن هنوز با قدرت تو روان زن امروز هم زندگی می نه.عقب رونده شده ولی از بین نرفته.و من هربار که در خودم عمیق می شم کسی رو می بینم که نمی خوام باشم ولی از دستش هم نمی تونم رها بشم.مادربزرگ چندهزارساله ی من.

utopia

زنی که ماییم